Christian Frascella · Moon · 2010
Ik ben de sterkste
Ik ben de sterkste is een hilarische en tegelijkertijd zorgwekkende roman, die zich afspeelt tegen de achtergrond van het einde van de jaren tachtig.
Het meisje bleef een paar seconden naar me kijken. Ik vermoedde dat ze zou gaan huilen. Ik had haast medelijden met haar, net als met alle mensen die het tegen me op durfden te nemen en zich daarmee oneindig belachelijk maakten. Toen trok ze langzaam haar plastic handschoenen uit. Ze keek naar de oude wijven. Ze kwam met trage passen achter de toonbank vandaan en ging voor me staan. Haar gezicht was volkomen uitdrukkingsloos.
Het gebeurde in een flits; ze haalde uit en trof me totaal onvoorbereid. Ik voelde haar knokkels tegen mijn gezicht. Daarna kwam de pijn en met de pijn een soort zwaartekrachtgolf. Ik voelde mijn lijf wentelen als een stuk zachte klei op een pin – een mooie, volledige rotatie, mijn knieën knikten juist toen ik, aan het eind van de draai, opnieuw in haar boosaardige groene ogen keek.
Daarna stortte ik met mijn volle gewicht boven op de stapel wit brood.
De zestienjarige ik-figuur woont samen met zijn aan alcohol verslaafde vader en godvrezende zus in een troosteloos appartement in een buitenwijk van Turijn. Met zijn lompe gedrag werkt hij zich voortdurend in de nesten. Hij laat nooit een traan. Geweld lost hij op door zijn vuisten te gebruiken. Maar dan wordt hij verliefd. Op de slimme, bloedmooie Chiara. En zij valt op hem; op deze vreemde, grappige, lieve maar compleet losgeslagen tiener.
Ronald Giphart - juryvoorzitter van de Dioraphte jongerenliteratuur prijs 2011 over Ik ben de sterkste:
Bekijk bij de uitgever Terug naar VertalingenIk ben de sterkste van Christian Frascella ontroert en verrast door de onvergetelijke ik-figuur: een 17-jarige Italiaanse jongen die zowel verbaal als fysiek de neiging heeft om om zich heen te slaan. De cynische verteltoon, de humor en de fraai verwoorde tragiek wisselen elkaar evenwichtig af met rake observaties en een voortreffelijke typering van alle personages. Daarnaast is de setting - een troosteloos Italiaans dorpje, een lawaaiige fabriek en het moeizame landschap van de liefde - voortdurend raak. Een meeslepend en onvergetelijk verhaal over schijn en wezen.
Frascella heeft geen grote gebaren of fantastische plotwendingen nodig in zijn debuut; de coming-of-age van z’n irritante en balorige protagonist, die daardoor net zo ontwapenend overkomt, vormt het hart van zijn schriftuur. De grenzeloze zelfoverschatting van de protagonist maakt hem bij wijlen onuitstaanbaar, maar biedt wel de mogelijkheid om z’n weinig aantrekkelijke milieu te relativeren.
Als zijn vader met een levensbedreigende levercirrose in het ziekenhuis belandt, raakt het verhaal in een stroomversnelling en wordt de ik-persoon ontmaskerd, nietsontziend en liefdevol tegelijkertijd. Frascella maakt hiermee op sublieme wijze gebruik van het procedé van de onbetrouwbare verteller, en je kunt als lezer dan ook niet anders dan van deze jongen gaan houden.
Vlijmscherpe en toch humoristisch klinkt de stem van de naamloze verteller in ’Ik ben de sterkste’. Die combinatie is in de jongerenliteratuur zeldzaam.
Spreektaal is een geweldige grondstof voor een literaire vertelstem, die zeldzaam krachtig en authentiek kan worden door uitdrukkingen van de straat of van het schoolplein. (...). In zijn debuutroman Ik ben de sterkste heeft de Italiaanse schrijver Christian Frascella (1973) een meesterlijke vertelstem geschapen.