Christian Frascella · Moon · 2011
Zeven kleine criminelen
Van de auteur van Ik ben de sterkste, winnaar van de Dioraphte Jongerenliteratuur Prijs
Ze waren allemaal ongeveer twaalf jaar oud toen ze besloten de plaatselijke bank te beroven. Het idee kwam van Billo en Gorilla. Na afloop van een partijtje voetbal op het plein, terwijl ze zich, uithijgend, opfristen aan het fonteintje, had Billo het ook bij de anderen geopperd. ‘Wat zouden jullie ervan zeggen als we eens wat geld verdienden?’ Ranacci had hem wantrouwend aangekeken. ‘Hoe bedoel je?’ Ranacci liep altijd ergens op te kauwen. Billo was serieus. ‘Ik heb erover nagedacht. We hebben allemaal geldproblemen, behalve Corda dan.’
Tijdens de zomer van 1985, in een dorpje in Midden-Italië, besluiten zeven onafscheidelijke vrienden om de plaatselijke bank te overvallen. De leider van de groep, Billo, heeft een plan: ‘We leggen het aan met de serveerster uit het café, stoppen een slaappil in de koffie die bestemd is voor de bewaker van de bank en we worden allemaal rijk!’ De andere vrienden hebben zo hun bedenkingen. Uiteindelijk stemt iedereen toch in met het plan en worden de voorbereidingen getroffen: neppistolen die niet van echte te onderscheiden zijn, bivakmutsen, een vluchtplan en natuurlijk de slaappil. Maar nog voor de vrienden hun plan kunnen uitvoeren, is een echte overvaller hen voor. Volgens de geruchten is De Mexicaan terug.
Zeven kleine criminelen is een prachtboek over jonge kinderen die op de rand van de puberteit over leven, liefde en toekomst na gaan denken. Henrieke Herber tekende opnieuw voor een uitstekende vertaling. Zeven kleine criminelen is beter dan Ik ben de sterkste maar Frascella moet zijn beste boek nog schrijven.
Zo zitten ook deze zeven schooiers in elkaar: het zijn grappige machootjes, die ontroeren als hun puberale bravoure verdwijnt en ze even bange kinderen zijn.
Het is een tragische kroniek van een Midden-Italiaanse dorpsgemeenschap in de jaren tachtig, een rauwe maffiathriller en een meeslepend jongensboek ineen.